Meskalina (Mescaline)

Meskalina jest alkaloidem o właściwościach halucynogennych. To jedna z najbardziej znanych substancji psychodelicznych w historii ludzkości. Naturalnie meskalinę można spotkać w niektórych kaktusach, takich jak pejotl (Lophophora williamsii) czy San Pedro (Echinopsis pachanoi). Kojarzona jest z obrzędami religijnymi rdzennych Amerykanów. Poza właściwościami psychodelicznymi, wykazała pozytywny wpływ terapeutyczny przy zaburzeniach psychicznych.

Meskalina – substancja zawarta w kaktusach

Meskalina (3,4,5-trimetoksyfenetyloamina), jest głównym psychoaktywnym alkaloidem występującym w pejotlu. Meskalina występuje również w południowoamerykańskich gatunkach kaktusów, takich jak kaktus San Pedro. Substancja jest najbardziej skoncentrowana w zewnętrznej zielonej warstwie miąższu kaktusa. Jest uważana za klasyczny związek psychodeliczny, znany ze swoich intensywnych efektów.

Na wapiennych glebach pustyni Chihuahua położonej na pograniczu Stanów Zjednoczonych i Meksyku rośnie mały, bezkolcowy kaktus. To właśnie pejotl (słowo pochodzi z języka Azteków), o którym mogliście przeczytać we wstępie. Ta roślina o kulistym kształcie była używana od pokoleń przez rdzennych mieszkańców Ameryki jako potężny lek roślinny do zwalczania szeregu dolegliwości. Lud Huichol z Meksyku, Native American Church w USA i inne religie używają pejotlu jako sakramentu w ceremoniach i celach rytualnych.

Spożywanie suchych pąków („guzików”) pejotlu lub formy ekstraktu z kaktusa może wysłać konsumenta w podróż trwającą do dwunastu godzin. Trip zmienia postrzeganie siebie i rzeczywistości oraz percepcję.

Pejotl i San Pedro oraz inne kaktusy

Pejotl (Jazgrza Williamsa, Lophophora williamsii), rośnie w wąskim pasie po obu stronach rzeki Rio Grande, w Meksyku i Stanach Zjednoczonych. Ten obszar nosi nazwę „ogrodów pejotlowych”. i stanowi jedyne siedlisko rośliny. Od wieków jest używany przez rdzenne kultury Meksyku i Ameryki w ceremoniach religijnych i rytuałach uzdrawiających. Jest uważany za świętą roślinę. Kaktusy pejotl są przez nich pielęgnowane i chronione aby mogły służyć przyszłym pokoleniom. Historia i wędrówki przodków mają dla nich ogromne znaczenie. Uważają, że nikt nie znał lepiej tamtejszej roślinności i gatunków zwierząt. Opierają się na pozostałościach pieśni i tańców, przekazywanych z pokolenia na pokolenie.

San Pedro – naturalnie rośnie w Andach. Ma mniejsze ilości meskaliny, niż pejotl. Można spotkać go również w wielu ogrodach mieszkańców Stanów Zjednoczonych. Ich uprawa w USA nie jest zabroniona, przez brak regulacji prawnych.

Echinopsis peruviana (Trichocereus peruvianus, Peruvian torch cactus) to meskalinowy kaktus z długimi kolcami pochodzący z Peru. 

Moc rośliny tkwi w zawartych w niej alkaloidach – w szczególności w meskalinie. Pomimo że jest znana w pewnych kręgach trudno nie zauważyć, że w porównaniu do psylocybiny czy LSD, meskalina nie zyskała aż tyle rozgłosu co grzyby czy kwas. Użycie pejotlu miało (i nadal ma) charakter sakralny, związany z uzdrawianiem, komunikacją z duchami przodków i utrzymywaniem równowagi między człowiekiem a naturą.

Psychodeliczne kaktusy są używane od tysięcy lat jako święty sakrament w tradycjach szamańskich Ameryki Północnej i Południowej. Niemniej jednak wciąż kryją w sobie ogromne tajemnice. Te tradycje zostały dotknięte ogromną tragedią, która zostawiła trwałe piętno.

Meskalina jest jednym z najdłużej znanych ludzkości psychodelików

Dla rdzennych ludów Ameryki Północnej (Huichol, Navajo czy Lakota), meskalina od wieków stanowiła kluczowy element duchowości i tożsamości kulturowej. Spożywana w rytuałach leczniczych i wizjonerskich, była postrzegana nie jako narkotyk, lecz jako brama do kontaktu z przodkami, duchami natury i własnym wnętrzem.

Kolonizacja przyniosła brutalne próby wykorzenienia tych praktyk. W 1620 roku inkwizycja hiszpańska uznała pejotl za herezję. Władze hiszpańskie, a później amerykańskie, zakazywały użycia pejotlu, traktując go jako przeszkodę w chrystianizacji i „cywilizowaniu” rdzennych społeczności. Uczestnicy rytuałów byli karani, a święte rośliny niszczone. Jednak duchowa tradycja nie zgasła – przetrwała w ukryciu, by z czasem odrodzić się na nowo.

Z chwilą kolonizacji przez Europejczyków i ekspansji USA na zachód rozpoczęły się intensywne działania w celu zniszczenia duchowych i kulturowych praktyk rdzennych narodów. Meskalina została zaklasyfikowana jako niebezpieczny narkotyk. Od końca XIX wieku do drugiej połowy XX wieku rządy Meksyku i USA systematycznie zakazywały ceremonii z użyciem pejotlu, uznając je za „pogańskie”, „dzikie” lub niebezpieczne dla porządku społecznego. Meskalinę nazywano szatańskim, diabelskim narzędziem.

Rezerwaty wysiedlenia i odbieranie dzieci wśród Rdzennych Amerykanów

Zmiany, które dotknęły Rdzennych Amerykanów były ogromne, a zarazem destrukcyjne:

• Wysiedlanie rdzennych ludów do rezerwatów, często na tereny odległe, nieprzyjazne. Celem było odebranie im dostępu do tradycyjnych terenów, świętych miejsc i roślin takich jak pejotl.
• Systemy szkół z internatem, gdzie dzieci siłą odbierano rodzinom, izolowano od kultury przodków, karano za mówienie w ojczystych językach. Uczono ich chrześcijaństwa i „amerykańskich wartości”. Ceremonie z użyciem meskaliny były tam surowo zakazane, a dzieci, które próbowały kultywować swoje tradycje, często doświadczały przemocy fizycznej i psychicznej.
• Działania misyjne i rządowe miały na celu „cywilizowanie” rdzennych narodów. Duchowość była traktowana jako przeszkoda – dlatego praktyki z użyciem meskaliny były atakowane, niszczone lub ośmieszane.

Stosowanie meskaliny w kontekście religijnym

Pod koniec XIX wieku z inicjatywy rdzennych liderów powstał Native American Church – ruch łączący elementy chrześcijaństwa z sakralnym użyciem pejotlu. Dzięki niemu meskalina ponownie stała się nie tylko narzędziem duchowym, ale i symbolem walki o przetrwanie kultury, wolność religijną i prawo do bycia sobą. Dziś rytualne użycie pejotlu jest w Stanach Zjednoczonych legalne dla członków zarejestrowanych plemion, choć debata o kwestiach sprawiedliwości wciąż trwa.

Skutki tamtych represji są odczuwalne do dziś. Należą do nich:

• utrata języków i przekazów kulturowych,
• traumy pokoleniowe (szczególnie wśród tych, którzy przeszli przez system szkół z internatem),
• stygmatyzacja duchowości opartej na roślinach enteogennych

Jednocześnie rdzenne społeczności nadal walczą o suwerenność kulturową, religijną i terytorialną – a meskalina, traktowana z szacunkiem, pozostaje jednym z symboli tej walki.

Historia kaktusa pejotlowego

Pejotl (Lophophora williamsii) i meskalina mają bogatą historię. Psychodelik był używany wśród rdzennych Amerykanów od co najmniej 5000 lat do leczenia dolegliwości fizycznych, takich jak ukąszenia węży i skorpionów, oparzenia, rany, reumatyzm czy gorączka.

Kaktus służył do wywoływania wizji oraz duchowych podróży podejmowanych przez młodych mężczyzn u progu dorosłości. Obecnie pejotl jest używany głównie przez rdzennych mieszkańców jako substancja o silnych właściwościach leczniczych. 

Amerykański Kościół Tubylczy (NAC), utworzony pod koniec XIX wieku szanuje duchowe wykorzystanie pejotlu, a jego członkowie czasami spożywają kaktus jako sakrament religijny w celu uzdrowienia podczas ceremonii modlitewnych. Chociaż konkretne elementy ceremonii pejotlowych mogą się różnić w zależności od plemienia, zawsze są one prowadzone przez uzdrowiciela lub przywódcę (ang. roadman) i zwykle trwają całą noc. Używanie pejotlu przez Kościół Amerykański zostało zalegalizowane w 1994 roku przez działania aktywistyczne i wprowadzenie poprawki do Ustawy o Wolności Religijnej Indian Amerykańskich.

Badania nad meskaliną

Niewielki kaktus przedostał się ze swojego pustynnego domu do laboratoriów farmaceutycznych pod koniec XIX wieku i na początku XX wieku. Meskalina była wykorzystywana w eksperymentach w celu uzyskania wglądu w schizofrenię i leczenie innych zaburzeń psychicznych. W tych warunkach klinicznych przyniosła niespójne wyniki, a niektórzy uczestnicy badania doświadczali silnych nudności. W rezultacie naukowcy odłożyli meskalinę na bok na rzecz badań nad LSD.

Meskalina pochodzenia naturalnego, znajduje się w owocach lub nasionach w kształcie guzików, które rosną na zewnątrz kaktusa. Są odcinane i suszone, a następnie spożywane lub krojone, gotowane i pite jako herbata.

Meskalina może być również produkowana poprzez syntezę chemiczną. Siarczan meskaliny jest czystą formą leku i pojawia się jako biały materiał krystaliczny.

Meskalina pojawiła się również podczas II wojny światowej w programach eksperymentów na ludziach prowadzonych przez III Rzeszę. Więźniowie obozów koncentracyjnych byli zmuszani do przyjmowania substancji w celu przetestowania jej skuteczności jako „serum prawdy”.

Substancja jako „serum prawdy” w eksperymentach 

W czasie II wojny światowej III Rzesza prowadziła liczne badania nad substancjami psychoaktywnymi. Wśród nich znalazła się meskalina. Miała posłużyć jako potencjalne „serum prawdy”.

Eksperymenty z meskaliną odbywały się w obozie koncentracyjnym Dachau. Zostały zlecone przez organizację Ahnenerbe (pseudonaukowy instytut badawczy) i prowadzone były przez doktora Kurta Plötnera, psychiatrę, który po wojnie ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem i uniknął odpowiedzialności.

Więźniowie byli zmuszani do przyjmowania meskaliny w formie zastrzyków lub napojów. Następnie byli poddawani przesłuchaniom, które miały sprawdzić, czy pod wpływem psychodeliku ujawnią informacje, których normalnie by nie wyjawili. Celem było ocenienie skuteczności meskaliny jako środka obniżającego psychiczny opór i zwiększającego podatność na sugestię.

Rezultaty eksperymentów okazały się rozczarowujące. Meskalina nie działała jak „magiczne serum”. Co gorsza, podana w tak okrutnych okolicznościach powodowała silne odurzenie, halucynacje, dezorientację, panikę, a nierzadko fizyczny ból i trwałe urazy zdrowia psychicznego. Więźniowie opisywali przerażające wizje, utratę poczucia tożsamości, stany paranoidalne i skrajną bezbronność.

Wiele z tych testów miało charakter wyłącznie sadystyczny – pozbawione były jakiejkolwiek metodologii naukowej i służyły bardziej jako narzędzie tortur niż badań. Eksperymenty były brutalnym pogwałceniem godności człowieka i jedną z wielu zbrodni medycznych popełnionych przez III Rzeszę.

CIA i MK-Ultra 

Po zakończeniu wojny część dokumentacji z obozów trafiła w ręce armii amerykańskiej. W ramach operacji Paperclip niektórzy niemieccy naukowcy otrzymali ochronę w zamian za współpracę. W latach 50. i 60. meskalina (obok LSD) była przedmiotem tajnych eksperymentów CIA w programie MK-Ultra, mającym na celu stworzenie metod służących kontroli umysłu.

Meskalinowe dzieła

Pejotl i zawarta w nim meskalina pojawiały się i znikały z kultury popularnej. Przełom nastąpił w 1953 roku. Angielski pisarz Aldous Huxley był niesamowicie zainteresowany meskaliną i bardzo chciał sprawdzić jak, ta substancja działa na ludzkie ciało i umysł. Angielski psychiatra, twórca terminu „psychodelik” Humphry Osmond podarował Huxleyowi 200 mg siarczanu meskaliny. Zapewne domyślacie się, co Huxley z tym zrobił. Swoją niesamowitą podróż opisał w książce „Drzwi percepcji” (ang. Doors of Perception). Dzieło zachęciło nową falę twórców i poszukiwaczy do eksperymentowania z rośliną.

Meskalina była inspiracją dla sztuki. Używał jej sam Stanisław Ignacy Witkiewicz polski malarz i pisarz, znany jako „Witkacy”. Podczas pobytu w Rosji gdzie intensywnie pracował nad swoimi dziełami, zażył meskalinę, zapisując to na swoich obrazach. Zawsze dokonywał „eksperymentów” pod nadzorem znajomych lekarzy. Nie przyjmował jej w sposób ciągły. Nigdy nie był uzależniony od żadnej substancji z wyjątkiem tytoniu.

Psychoaktywne działanie meskaliny

Alkaloid został po raz pierwszy wyizolowany z pejotlu w 1897 roku przez Arthura Hefftera, a syntetyczna forma została otrzymana w 1919. Uważa się, że jest odpowiedzialny za halucynogenne działanie rośliny. Istnieje jednak ponad 50 innych alkaloidów obecnych w pejotlu, które mogą wzmacniać działanie meskaliny – proces porównywalny do efektu entourage.

W psychodelicznych kaktusach występują również inne związki, takie jak hordeina, anhalonydyna, anhalonina, trichoceryna czy tyramina. Choć ich działanie uznaje się za drugorzędne lub minimalne w porównaniu z meskaliną, mogą one przyczyniać się do niektórych z przypisywanych kaktusom właściwości leczniczych. Przykładowo, hordeina wykazuje działanie antybiotyczne, natomiast anhalonydyna charakteryzuje się łagodnym efektem uspokajającym. Kiedy połączymy ze sobą związki chemiczne, które znajdują, się w roślinie współdziałają, one ze sobą tworząc efekt terapeutyczny. W połączeniu działanie jest silniejsze niż w przypadku jednostki. Ten efekt można zaobserwować nie tylko w przypadku kaktusów. Widoczny jest na przykładzie medycyny chińskiej. Chińczycy wielokrotnie próbowali tworzyć jednoskładnikowe leki, nie odnieśli jednak sukcesu. 

Meskalina osiąga swoje efekty zmieniające umysł głównie poprzez receptor 5-HT2A, który jest zwykle wyzwalany przez neuroprzekaźnik – serotoninę. Serotonina jest neuroprzekaźnikiem, który wpływa na nastrój, percepcję sensoryczną, sen, głód, temperaturę ciała i kontrolę mięśni. Neuroprzekaźniki (neurotransmitery) to związki chemiczne, które umożliwiają przekazywanie sygnałów pomiędzy komórkami nerwowymi (neuronami) lub między neuronem a inną komórką (np. mięśniową). Odgrywają ważną rolę w funkcjonowaniu układu nerwowego, wpływając m.in. na nastrój, motywację, sen, uczenie się, pamięć czy odczuwanie bólu.

Meskalina a inne narkotyki

Jakie są różnice? Meskalina (podobnie jak MDMA i 2-CB) jest fenyloetyloaminą. To umieszcza związek w innej kategorii psychodelików niż tryptaminy (psylocybina, DMT) i ergotaminy (LSD).

Istnieją również dowody na to, że meskalina może łagodnie wpływać na poziom dopaminy w mózgu. Dopamina jest neuroprzekaźnikiem związanym z „dobrym samopoczuciem”, który wpływa również na zdolność uczenie sia, pamięć i funkcje układu ruchowego.

Moc kaktusów zawierających meskalinę

Meskalina występuje naturalnie w różnych gatunkach kaktusów, przy czym jej stężenia są bardzo zróżnicowane.

Jak działa pejotl? W porównaniu z innymi klasycznymi psychodelikami, meskalina wydaje się mieć najsłabsze działanie. Niektórzy porównują meskalinową podróż do odczuć, jakie występują po spożyciu MDMA. Mimo to jej efekty mogą utrzymywać się najdłużej – całkowity czas działania wynosi 12 godzin. Najsilniejsze efekty meskaliny kumulują sie i odczuwalne są około 4 godzin po spożyciu.

Jak meskalina wpływa na samopoczucie?

Meskalina działa przede wszystkim jako częściowy agonista receptorów serotoninowych 5-HT2A, z różnym powinowactwem i skutecznością w stosunku do wielu receptorów serotoninowych, adrenergicznych, dopaminowych, histaminowych, muskarynowych i amin śladowych. Jest to hydrofilowy związek psychodeliczny strukturalnie związany z katecholaminami, ale działający na układ serotoninergiczny. 

Dzięki zwiększonemu poziomowi serotoniny produkowanej w mózgu meskalina wywołuje intensywne doznania wizualne, sensoryczne i fizjologiczne. 

Po spożyciu meskaliny doświadcza się intensywnych, skrajnych emocji, takich jak euforia lub panika i paranoja.  Uczucia i wrażenia na dotyk mogą być spotęgowane, kolory wydają się bardziej intensywne, a czas może płynąć wolniej lub szybciej. Halucynacje wzrokowe mogą występować zarówno przy otwartych, jak i zamkniętych oczach. Osoby, które spożyły meskalinę mogą również doświadczyć rozpuszczenia ego i uzyskać głębszy wgląd we własne życie.

Do czego dziś używany jest pejotl?

W dzisiejszych czasach pejotl jest używany głównie przez rdzennych Amerykanów, członków Amerykańskiego Kościoła Tubylczego lub osoby, które chcą doświadczyć transformującej psychodelicznej podróży. Zdecydowanie wciąż należy ona do mniej popularnych substancji psychoaktywnych.

Przed rozpoczęciem ceremonii spożywania kaktusów uczestnicy poddawani są rytualnemu oczyszczeniu – kąpieli z dodatkiem ziół i kwiatów, a często także inhalacji tytoniu. Następnie każdy z nich przechodzi indywidualną diagnozę i sesję leczniczą prowadzoną przez uzdrowiciela. Praktyki te mogą obejmować przywoływanie duchów z tradycji andyjskiej i chrześcijańskiej oraz symboliczne gesty, takie jak przesuwanie laski lub miecza w kształcie krzyża nad ciałem uczestnika.

Meskalina w leczeniu uzależnień

Pejotl jest obecnie uznawany za roślinę zagrożoną wyginięciem. Ze względu na jego klasyfikację narkotykową (Schedule I, czyli substancje opisane jako narkotyki pozbwione właściwości medycznej), od lat 70. przeprowadzono niewiele badań klinicznych z użyciem meskaliny. Badania sugerują większą koncentrację nad psylocybiną, LSD, MDMA, ketaminą i DMT. Wykorzystanie meskaliny sięga tysięcy lat wstecz, jednak nie jest przedmiotem zainteresowania na szeroką skalę. 

Istnieją jednak dowody sugerujące, że meskalina ma potencjał terapeutyczny w zaburzeniach zdrowia psychicznego, takich jak leczenie depresji.  Święta substancja otworzyła nowe perspektywy w terapii lęku, migreny, zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych i uzależnień.

Badanie przeprowadzone w 2021 wśród konsumentów meskaliny wykazało, osoby cierpiące na depresję, lęk, PTSD i uzależnienia doświadczyły poprawy po doświadczeniu z tym psychodelikiem.

Niezależnie od tego, czy badania nad terapeutycznymi zastosowaniami meskaliny nabiorą tempa, czy nie, nie ma wątpliwości, że ten święty lek roślinny będzie nadal używany w ceremoniach uzdrawiania.

Jak stosuje się meskalinę?

Meskalina może występować w formie ekstraktu, postaci proszku, tabletki, kapsułki lub płynu. Guziki pejotlu można żuć, aby uzyskać pożądane efekty.

Świeże lub suszone guziki są żute lub moczone w wodzie w celu uzyskania płynu. Guziki pejotlowe można również zmielić na biały proszek, który można umieścić w kapsułkach gotowych do połknięcia by nie czuć gorzkiego smaku. Uzdrowicielie wierzą, że wybrani nie czują goryczy i nie odczuwają tak silnych dolegliwości na początku. U innych zaś pojawiają się objawy takie jak nudności, wymioty i biegunka.

Wpływ meskaliny na ludzki organizm

Meskalina jest psychodelikiem, co oznacza, że może wpływać na wszystkie zmysły, zmieniając myślenie, poczucie czasu i emocje.

Meskalina może wywoływać następujące efekty, zależne od dawki, tolerancji, otoczenia oraz czystości substancji:

• Euforię
• zwiększoną energię
• efekty wizualne takie jak jasne/ciemne światła lub topniejące, zmieniające się kształty i wzory geometryczne
• Wrażliwość na dotyk, smak, powonienie
• VOLUME UP/DOWN – dźwięki które stają się cichsze i głośniejsze
• zniekształcenia percepcji czasu i przestrzeni
• trudności z koncentracją, myśleniem i utrzymaniem uwagi, zmiany nastroju
• podwyższone ciśnienie krwi i tętno
• nudności i wymioty/biegunka
• zmniejszony apetyt
• podwyższoną temperaturę ciała
• wrażenie jedności z otoczeniem
• rozszerzenie źrenic
• głębokie doświadczenia duchowe

Dawkowanie meskaliny

Meskalina jest zwykle przyjmowana doustnie i stosowana rekreacyjnie, duchowo i medycznie. Efekty psychodeliczne występują w dawkach od 100 do 1000 mg, w tym mikrodawkowanie poniżej 75 mg. Może być spożywana w czystej postaci lub za pośrednictwem kaktusów zawierających meskalinę. Wywołuje psychodeliczne doświadczenie charakteryzujące się żywymi wzorami wizualnymi, zmienionym postrzeganiem czasu i siebie, synestezją i efektami duchowymi, z początkiem 0,5-1 godziny i czasem trwania, który wzrasta wraz z dawką, w zakresie od około 6 do 14 godzin. 

Osoby zażywające meskalinę często rozwijają tolerancję niemalże natychmiastowo. Wrażliwość zostaje przywrócona po kilku dniach abstynencji. Nie ma dowodów sugerujących, że meskalina może powodować uzależnienie.

Meskalina w Europie

Zainteresowanie psychodelikami w Europie pojawiło się w drugiej połowie XIX wieku, a prekursorem było pojawienie się meskaliny. W latach 90. tamtego okresu niemiecki chemik wyizolował halucynogenną substancję z kaktusa. Artyści opisywali jej działanie jako otwarcie bram do raju. Pomimo chwilowego zachwytu, badania w tym kierunku nie rozwijały się, a samo zainteresowanie meskaliną pozostało skromne. Mówi, się, że mogły wpłynąć na to efekty uboczne takie jak silne wymioty i nudności. Niemniej jednak doszło do pewnych odkryć. W tamtych czasach panował również trend na psychologię, jaką stworzył Zygmunt Freud. Meskalina była mocno powiązana z duchowością szczególnie rdzennych ludności Ameryki Południowej, a freudowskie psychoanalizy nie koniecznie pasowały do tego kontekstu.

Psychodeliczna geometria

Powtarzające się wzory wizualne obserwowane podczas doświadczenia meskaliny obejmują paski, szachownice, kanciaste kolce, wielokolorowe kropki i bardzo proste fraktale, które stają się bardzo złożone. 

W latach 20. XX wieku niemiecki psycholog Heinrich Klüver przeprowadzał pionierskie badania nad działaniem meskaliny. Podczas eksperymentów z udziałem ochotników (a także tych, które przeprowadził samodzielnie) zauważył zaskakującą regularność występującą po spożyciu meskaliny. Pomimo że każda osoba miała inne skojarzenia i emocje, to pewne wzory wizualne pojawiały się niemal zawsze.

Jego ekspozycje i eksperymenty z meskaliną były również przełomowe w tamtym czasie. W latach dwudziestych XX wieku opisał jedną z czterech form geometrycznych halucynacji wizualnych doświadczanych we wczesnej fazie podróży meskalinowej:

„Kolorowe nici biegnące razem w obracającym się centrum, całość podobna do pajęczyny”.

Pozostałe trzy to szachownica, tunel i spirala. Klüver nazwał te powtarzające się obrazy i opisał jako „form constans”.

Cztery uniwersalne wizje

Według Klüvera, pod wpływem meskaliny ludzie często widzą cztery typowe wzory:

• Siatki – jak pajęczyny, kraty lub plastry miodu. Często pulsują i zmieniają kolory
• Tunele – wrażenie, że wpadasz w wir światła lub tunel, który prowadzi „gdzieś dalej”
• Spirale – hipnotyzujące, obracające się formy
• Eksplozje i promienie – efekt przypominający wybuchy światła 

Co ciekawe, podobne wzory pojawiają się także u ludzi doświadczających silnych migren, gorączki, niedotlenienia czy w stanie medytacji. To zaś sugeruje że nie są one „wymyślane” przez umysł, lecz raczej wyłaniają się z głębszej struktury percepcyjnej.

Dziś uważa się, że te wzory mogą być efektem aktywacji określonych obszarów w korze wzrokowej mózgu, szczególnie w tzw. polu V1. To miejsce, gdzie neurony reagują na kształty, kąty i wzory. Kiedy meskalina zakłóca normalne działanie tych sieci neuronalnych, mózg — pozbawiony zewnętrznych bodźców — „produkuje” własną rzeczywistość.

To tak, jakbyśmy patrzyli na mechanikę naszej percepcji od wewnątrz: widzimy to, z czego zbudowany jest obraz świata.

Podobnie jak w przypadku LSD, synestezja może wystąpić zwłaszcza przy pomocy muzyki. Niezwykłą, ale unikalną cechą stosowania meskaliny jest „geometryzacja” trójwymiarowych obiektów. Obiekt może wydawać się spłaszczony i zniekształcony, podobny do przedstawienia kubistycznego obrazu.

Meskalina kiedyś i dziś

Meskalina to substancja psychoaktywna o bogatej historii – święta roślina rdzennych ludów, brama do mistycznych wizji, duchowych objawień i introspekcji. Po ciekawe kaktusy pojawiły się w GTA V jako bilecik na gamingową reinkarnację.

W tradycyjnych ceremoniach pejotlowych uczestnicy spotykają się z duchowymi przewodnikami, śpiewają pieśni, oczyszczają duszę. W GTA twoim przewodnikiem jest ziomek w grze. W ten sposób Rockstar Games przepięknie pokazuje, jak współczesna kultura „reinterpretuje” duchowość.

Konkretne lokalizacje gry kryją pejotlowe kaktusy, które bohater może odnaleźć i skonsumować – wtedy zaczyna się jazda. Nie jest to raczej metaforyczna podróż do wnętrza jaźni. Nasz protagonista zamienia się w zwierzę i zaczyna rozrabiać w mieście. Taka to dzisiejsza interpretacja doświadczenia psychodelicznego – jesteś gołębiem albo psem, który gryzie napotkanych ludzi. Jako boomer pamiętam czasy PS2 kiedy to byłam dzieckiem a moją zajawką i głównym celem gry było wykradanie samochodów. Kto by się spodziewał wtedy, że gra ewoluuje tak bardzo…

Zabawny kontekst pojawiający się w GTA nie jest zagrożeniem. To poszukiwacze duchowi przybywający w celu uzdrowienia nie zawsze szanują granice i procesy ustanowione przez lokalnych szamanów. Przywódcy głoszą, że święte rośliny używane podczas obrzędów religijnych pozwalają im zbliżyć się do Boga. Ważne jest, aby uczestnicy podchodzili do tych ceremonii z szacunkiem i świadomością ich kulturowego znaczenia. W ten sposób możemy uhonorować tradycje i zapewnić, że te święte praktyki zostaną zachowane dla przyszłych pokoleń.

Czy pejotl jest legalny w Polsce?

Meskalina i inne psychodeliki są w Polsce zakazane (Klasa I‑P według Ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) – produkcja meskaliny, posiadanie i handel podlegają karze do 3 lat więzienia (do 10 lat przy większych ilościach lub sprzedaży) .

Rośliny zawierające meskalinę (np. Lophophora, Trichocereus) również są zakazane – ich uprawa i obrót traktowane są tak samo.

Z informacji zawartych na Reddit możemy również wnioskować, że produkcja meskaliny jest mało opłacalna i w Polsce praktycznie nie występuje na czarnym rynku. Użytkownicy forum podkreślają, że ekstrakcja bez własnej uprawy kaktusów nie ma sensu. Aby kaktusy były gotowe do spożycia/ekstrakcji, potrzeba od kilku do kilkunastu lat.

Jeśli ten artykuł okazał się dla Ciebie ciekawy i szukasz więcej informacji o psychodelikach, to sprawdź naszą zakładkę BLOG.

Źródła

1. Strassman R. (2001). Wydawnictwo Kobiece. DMT. Molekuła duszy
2. Społeczna Inicjatywa Narkopolityki. Meskalina. Z linku: https://sin.org.pl/substancje/meskalina/
3. Hartney E. Very Well Mind.(2022). What to Know About Mescaline Use? Z linku: https://www.verywellmind.com/what-is-mescaline-4155320
4. Voegeli C. F. Peyote and the mexican inquisition, 1620 Z linku: https://anthrosource.onlinelibrary.wiley.com/doi/pdf/10.1525/aa.1942.44.2.02a00240
5. Czas na kwas. Kompendium wiedzy na temat SAN PEDRO (Wachuma, Pachanoi, Achuma/Huachuma, Aguacolla, Gigantón, El Remedio). Z linku: https://czasnakwas.pl/psychodeliki/san-pedro/
6. Stone E. (2021). Leafly. What are peyote and mescaline? Z linku: https://www.leafly.com/learn/psychedelics/types-of-psychedelics/peyote-mescaline
7. Abbot A. (2019). Nature. Altered minds: mescaline’s complicated history. Z linku: https://www.nature.com/articles/d41586-019-01571-2
8. Wikipedia. The Free Encyclopedia. Mescaline. Z linku: https://en.wikipedia.org/wiki/Mescaline
9. Wikipedia. The Free Encyclopedia. Form constant. Z linku: https://en.wikipedia.org/wiki/Form_constant