Panaeolus cyanescens, czyli bohater wpisu, jest znany również jako Copelandia cyanescens. Dlaczego ma dwie nazwy? Skąd pochodzi i jaką ma moc? Tego dowiesz się z artykułu.

Hawaiian (Panaeolus cyanescens, Copelandia cyanescens)

Zanim przejdziemy do lekcji historii, poznajmy lepiej naszego małego przyjaciela z zewnątrz.

Opis wyglądu i mocy Copelandia cyanescens

Przyjrzyjmy się z bliska grzybom halucynogennym Hawaiian. 

Moc i efekty

• Doznania wizualne 5/5
• Doznania duchowe 5/5
• Doznania kreatywne 5/5
• Moc 5/6
  

Kapelusz

Mały, ale wariat! Szerokość kapelusza to 1,5-3,5 cm (czasem do 4 cm). Młode owocniki mają kapelusz półkulisty lub dzwonkowaty, który z czasem staje się bardziej wypukły, a następnie spłaszczony. Początkowo jasnobrązowy, potem blednie do bladoszarego, niemal białego, ale środek zwykle pozostaje brązowy. Co ciekawe, kapelusz z wiekiem pęka poziomo, tworząc nieregularne wzory – jakby naturę odwiedził abstrakcyjny artysta.  Miąższ? Po zgnieceniu sinieje na niebiesko – to klasyczny znak psylocybinowych grzybów.

Blaszki

Są cienkie, gęsto upakowane, a dodatkowo układają się w dwa lub trzy rzędy pośrednich blaszek. Gdy dojrzewają, ich kolor przechodzi od szaroczarnego do niemal czystej czerni, z charakterystycznym plamistym wzorem.

Trzon

Smukły i delikatny, ale mocno kontrastujący. Osiąga 85-115 mm długości, przy grubości zaledwie 1,5-3 mm. Kolor jest szarawy na górze, jasnożółty lub cielisty w środku, a u podstawy przybiera jasnobrązowy odcień. Gdy zgnieciesz trzon, szybko zmienia kolor na niebieski – to reakcja wskazująca na obecność psylocybiny. Powierzchnia trzonu pokryta jest drobnymi włókienkowatymi plamkami, które jednak szybko znikają z wiekiem.

Ciekawostka 

Panaeolus cyanescens nie ma częściowego welonu (czyli osłony kapelusza), co czyni go jeszcze bardziej unikalnym w świecie grzybów.

Copelandia czy Panaeolus cyanescens?

Dwie nazwy, jedna magia. Przejdźmy do małej lekcji lingwistyki! Panaeolus cyanescens, czyli bohater dzisiejszego odcinka, jest znany również jako Copelandia cyanescens. Dlaczego ma dwie nazwy? 

Hawaiian to dość popularna odmiana w świecie miłośników magicznych okazów. Możecie spotkać się z dwiema nazwami tych grzybków, które są poprawne w zależności od kontekstu. Panaeolus cyanescens to nazwa naukowa gatunku należącego do rodziny. Znamy także drugą nazwę – Copelandia cyanescens, która jest bardziej związana z historycznym podziałem. Została nadana w 1951 roku przez niemieckiego badacza Rolfa Singera. Obie z nazw są zamiennie stosowane do dziś. 

Pierwotnie badacze Berkeley i Bloom nazwali go Agaricus cyanscens. Historia tego grzybka to trochę kłótnia w rodzinie – kiedyś był uznawany za osobny rodzaj, ale naukowciec Pier Andrea Saccardo w 1887 roku stwierdził: ‘Ej, wracaj do klanu Panaeolus!’ I tak zostało. 

Moc Hawaiian

Charakterystyczną cechą Paneolus cyanescens jest szybkie sinienie (niebieskawe przebarwienia). Hawaiian staje się mega niebieski, gdy tylko ulegnie uszkodzeniu. To taki grzybowy detektor psylocybiny. Im bardziej niebieski, tym kryje w sobie więcej magii. W porównaniu do gatunków Psilocybe cubensis, w świecie grzybków Hawaiian jest jak sportowe Lamborghini. Zawiera do 5 razy więcej psylocybiny niż takie klasyki jak Golden Teacher. Jego wysoka zawartość psychoaktywnych alkaloidów sprawia, że jest jednym z bardziej pożądanych gatunków wśród badaczy oraz użytkowników rekreacyjnych. Należy jednak pamiętać o tym, że zawartość chemiczna magicznych grzybków jest różna. Dwa losowo wybrane grzyby, nawet z tego samego gatunku i zbioru, mogą mieć różne poziomy psylocybiny. Jedynym sposobem, aby wiedzieć dokładnie, jak silne działanie może, mieć dany grzybek są testy laboratoryjne.

Większość magicznych grzybków, z którymi możemy się spotkać, nie została przebadana laboratoryjnie. Przyczyną jest brak legalnego, regulowanego środowiska. Jednak istnieją pewne opublikowane dane dotyczące zawartości psylocybiny w popularnych gatunkach grzybów pslocybinowych i można je wykorzystać do oszacowania wytycznych dotyczących dawkowania.

Hawajska grzybnia

Jak Hawaiian trafił na Hawaje? Cyanescens ma początek swojej historii w Azji. Został opisany na Sri Lance w 1871 roku. A teraz pytanie za sto punktów: dlaczego nazwano grzyb Hawaiian, skoro pochodzi z Azji? W XIX wieku Hawajczycy sprowadzili bydło z Filipin. A co przyjechało z bydłem? Tak, nasze magiczne grzybki! Krowy pasły się na łące, zapewniając odpowiednie podłoże, a nasz grzybek pomyślał sobie: ‘To idealne miejsce na rozwój!’ I tak został tropikalnym królem wysp.

Hawajczycy upodobali sobie ten gatunek i konsumowali go z wielką chęcią. W USA występuje także między innymi na Florydzie i w Luizjanie. Jest rozpowszechniony na terenach subtropikalnych – w Meksyku, Boliwii, Brazylii, na Filipinach, we wschodniej części Australii oraz okazjonalnie w regionie Morza Śródziemnego na terenie Francji. 

Środowisko i szybki rozwój 

W warunkach naturalnych ten piękny okaz preferuje wilgotne środowiska i najczęściej rośnie na pastwiskach. Nasz hawajski przyjaciel uwielbia ciepło i wilgoć, więc jak ktoś wam powie, że widział go w polskim lesie w listopadzie, możecie śmiało mu powiedzieć, że to był raczej podgrzybek. Hawaiian ma świetną zdolność – potrafi kolonizować się w inwazyjnym tempie niczym chwasty.

Growkit – uprawa i inne informacje

Warto zaznaczyć, że uprawa grzybów psylocybinowych w Polsce jest nielegalna. Dlatego grzybnia Hawaiian doskonale sprawdzi się jako materiał badawczy, który umożliwia prowadzenie analiz mikroskopowych w sposób bezpieczny i zgodny z prawem. To świetna okazja, aby rozwijać wiedzę o mykologii oraz doskonalić umiejętności badawcze. Badania grzybni Hawaiian pozwalają na odkrywanie mikroskopowego świata grzybów, co rozwija zainteresowania naukowe zarówno u studentów, jak i u doświadczonych badaczy.

Źródła:

1. Stamets P. (1996). Ten Speed Press. PSILOCYBIN MUSHROOMS of the WORLD. 
2. Pollock S.H. (1976). Journal of Psychedelic Drugs. Psilocybian Mycetismus with Special Reference to Panaeolus. Z linku: http://www.psilosophy.info/psilocybinowy_miketyzm_ze_szczegolnym_odniesieniem_do_panaeolus.html